یه گل هزار تا گلدون ! یه غزل صد تا غزلخون
 توی سرسرای آواز این همه حنجره مهمون 
بیا از اینه رد شیم ‚ بیا پرواز رو بلد شیم 
بیا بارون رو بفهمیم ! حریف این شب بد شیم 
بیا تا آخر فریاد ! بیا تا طلوع شن باد 
بیا تا یه ریتم تازه !‌ بیا تا ترانه ی شاد 
 بیا تا تکرار جنون ! بیا تا یخ بستن خون 
 بیا تا بن بست نفس ! بیا تا سقف بی ستون 
بیا ! بیا ! تا وابشن پلکای مات پنجره 
 می خوام تو رو داد بزنم تا سرطان حنجر ه
بیا تا دوباره دیدن !‌ تا سر قله دویدن 
 نوبت خوندن نور ‚ دیگه بسه این شنیدن 
بیا تا رقص دوباره !‌ بیا تا مرز ستاره 
بیا تا چشمه ی خورشید !‌ بیا تا گلیم پاره 
بیا تا ضیافت من ! بیا تا اوج شکفتن 
 وعده ی آخر بوسه اونور حصار پیرهن 
 بیا تا تکرار جنون ! بیا تا یخ بستن خون 
 بیا تا بن بست نفس ! بیا تا سقف بی ستون 
بیا ! بیا ! تا وابشن پلکای مات پنجره 
 می خوام تو رو داد بزنم تا سرطان حنجر ه